Sizlere anlatmak istediğim her ne olursa olsun sevdanızdan,aşkınızdan asla ve asla vazgeçmeyin.Benimkisi 1994 lise yıllarımda başlayan ve bir çok mücadeleyle geçti ve sonunda malesef ayrıldık.Ben onu hala çok seviyorum.Sizlere yazacağım şiir onun askeri gittiği yıl 1996 yılında yazıldı.Ne kadarda umutsuz bir şiir olsada bitmedi bu aşk yıllarca.Ve bitmeyecek bir ömür boyu o şimdi evli kalbimde başka biri olsa bile evli.Ben ise hala bekarım.SENİ SEVİYORUM CANIMIN İÇİ VE BİR ÖMÜR BOYU SEVECEĞİME SÖZ VERİYORUM.

ASKERİN DERTLİ SEVGİLİSİ
Bir anı var içimde
Lise yılları
JMY nin kornaları
Mor ışığın yansımaları

Bir erkek var içimde
Kırmızı kamyonlu
Beyaz tenli prens
Lise yılların sevgilisi
Eski bir anının
Aydınlık güneşi

Yaşardık onunla
Her günümüz toz pembe
Birbirimize söylerdik
Her kelimede
Ayrılamayız yeminimiz var

Ben beklerdim her gece
O kamyonlu prensi
Gelipte söyleyacekti
O güzel melodiyi
Elbette gelecekti
Bana liselimi dinletecekti
Bir aşağı bir yukarıya geçerken
İlk aşkım sevgilim liselim diyecekti
Sonra bir öpücük atacak
Korna sesleriyle uzaklara uçacak

O ela gözlüm var ki
Taki uzaklara gidecek
Önce bir söz alacaktı
Diyecektiki bana
Vatan borcu ödenecek
Bekle beni liselim
Bu bir bekleyişki
Taki geceyi gündüz
Gündüzleri gece eden
550 gün kolat dğil diyecek
Sonra bir an duracak
Bir kez yutkunacak
Devam edip sözünü biterecek
Seni bulurmuyum asker dönüşü

Ben karşısında gözlerim yaşlı
Seni bekleyeceğim
Yeminim var diye
Sarılırken boynuna
Sözümü kesecek lafa girecekti

Bu gidiş uzaklara liselim
Gidipte dönmemek
Dönüpte görememek var diyecek

Bense kahrolurken onun için
Her gece ağlarken sessiz
Bir telefon gelecek
Manisa acemi birliğinden
Sevineceğim çocuklar gibi
O an yine ağlayacağım
Sevinç göz yaşları dökeceğim

Bekleyişler sürecek
Asker artık izinde olacak
Bir telefonda tek bir sözcükle
O eski yerimizde
Bekliyorum seni

O anonun kollarına koşup
Doyasıya sarılacağım
Bu son sarılma
Veda günü olacağını bilirmiş gibi

Asker artık bosna’da
Her an düşmanın kollarında
Ölümün eteğinde
Taki günler geçiyor
Asker sevgilisi çok acı çekiyor
Büyük bir sessizlik içinde
Kimse beni aramıyor

Arkadaşalrı her an bana
Askeri kötülüyor
O gitti geri dönmez
Dönsede seni sevmez diyor
Ümitsiz dört duvar içerisinde
Ümidimle savaşıyorum
Ondan ya bir haber
Yada bir telefon bekliyorum
Elbet o sesi duyacağım biliyorum

14/08/1997-perşembe

Ve günlerden perşembe
Bir telefon çalıyorki
Sanki insandan birşey koparırcasına
Telefon kalkdığında bir ses
Askerin,kırmızı kamyonlu prensin sesi
O an beni ölüme çağıran
Konuşmak istememesinin acı sözleri
O akşamın gecesi
Bir hıçkırık,bir düğüm boğazımda
Askere dökülen son gözyaşları

Ve birgün düşünüyorum ki
Arkadaşları doğru söylemiş
Yalan,askerin dilindeymiş
Ona ihaneti çağırıyor bedenim
Bir başkasına bağlanmak
Bir başkasını sevip
O prensi unutmak

Çok zor gelecek biliyorum
Kalbim azap çekecek diyorum
Kimseyi asker gibi
Sevemiyecek biliyorum
Bir başkasını tanıdığında
Asker gibi sevilecek mi
Soruyorum
Kendime emrediyorum
Askeri unut diyorum
O senin mutluluğundu
Ama artık sana gelmez

Unuttu sözünü
Artık seni sevmez
Bir rüyadı o mesut günlerimiz
Belli ki dönüşü olmayan uzak yerlerdeyiz
Ama bir şey var ki bizim sevgimiz
Unutulmayacakların pede arkası
Arka cadde sokakları
KAHRETSİN AKLIMDASIN
ASKER

Sen gittin.. Bir zifiri karanlık, bir zından yalnızlığı, ağır bir boşluk bıraktın geride. Gittin ve dönmeyeceksin bir daha. Haklısın gidişinde, bu aşkı bitirmekte haklısın. Tek söz söyleyemedim. Yüzüne bakamadım. Karşında ağlamadım. Eridim, tükendim, bittim. Sonsuzlukta bir insan nasıl olur.. sesi soluğu nasıl duyulur?

Elveda aşkım.. Elveda sevgilim. Sen kendini hiç böyle gereksiz, böyle değersiz, böyle yapayalnız hissettin mi? Ayrılık ölüm kadar acı ve soğuk.Aynalara bakıyorum. Aynada gördüğüm ben değilim. Gözlerim cehennem ateşi.. dudaklarım mühürlenmiş. Ellerim titriyor. Yüreğim kızgın demirlerle dağlandı. Yokluğunun bedeli çok ağır sevgilim.

Sevinçlerim, hayallerim, umutlarım, renkli dünyam elveda.. Elveda yaşamak.. Yaşamın anlamı elveda. Kimse farkında değil yokluğunun. Sensiz ne hallerde olduğumu kimse bilmiyor. Anlamıyor yitip giden bir aşkın kederini.

Düne kadar en yücesini yaşadım mutluluğun, ayaklarımın altından kayıp gidiyordu toprak, denizlerin ovaların üstünde uçuyordum. Güneş kadar yakındı bana aşk. Güneş kadar sıcak ve parlak. Bıraktın birdenbire, kanatlarım kesildi. Hızla çakıldım yere, boşluğun içindeyim, şimdi hiçbir şeyim.Oysa dünyanın en zenginiydim. Bütün çiçekler bizim için açardı, bizim için ballanırdı meyveler, ekinler bizim için bereketli, sular bizim için çağlardı. Şimdi toz duman içinde kızgın bir çöldeyim. Yönümü yolumu şaşırdım. Sam rüzgarlarına bıraktım gövdemi, sürüklenmekteyim.

Sen bensiz nasılsın, bilmiyorum. Rahat mısın, mutlu musun, bu kadar çabuk beni unutur musun?.. Nasıl birden mazi olursun?

Düne kadar gözlerinden aşkı içtiğim, dudaklarında yüreğimi erittiğim, uğruna bıçaklar çekip dünyaya meydan okuduğum ey sevgili nerdesin? Kimlesin?.. kimlerlesin?.. Kimlerle oynaşır gönül eğlersin? Ben burada, terk edip gittiğin yerdeyim.

Elveda aşkım.. Elveda birtanem.. Elveda sevgilim! Elveda sana..