Motör Nedir?

Hareket sağlayan makinelere verilen ad. Elektrik motorları ve yakıt motörleri olmak üzere iki türlü motör vardır.Elektrik motörleri, elektrik akımının elektromagnetik özelliğinden fayda lanılarak yapılmış olan ve elektrik enerjisini mekanik enerjiye çeviren motörlerdir.

Yakıt motörleri ise, bir yakıtın (benzin, yağ, mazot) hava ile karışarak yanmasıyla ve patlamasıyla çalışırlar. Kamyon ve otomobillerde kullanılan motörler, bu cins motörlerdir. Bunlar çoklukla dört ya da sekiz silindirli olurlar. İçlerinde pistonlar vardır. Yakıt motörleri genel olarak dört zamanlı motörlerdir:

1 – Emme zamanı: Piston silindir içinde aşağı doğru inerken supaptan içeri gaz yakıt girmeye başlar, piston en aşağı noktaya gelince supap kapanır.

2 – Sıkıştırma zamanı : Piston yukarı doğru çıkarken yakıt sıkıştırmaya başlar. En yukarı noktada gaz ya hareketle ya da kıvılcımla ateşlenir. 3 – İş ya da güç zamanı : Patlayan gaz pistonu şiddetle aşağıya doğru iter. 4 – Def zamanı : Tekrar yukarı çıkan piston yanan yakıtı açılan diğer supaptan dışarı atar. Pistonun dört hareketinden ancak biri kuvvet yani iş doğurur. Bu duruma göre dört silindirli bir motörde, silindirlerden her biri sıra ile faaliyette olduğu için (yani meselâ birinci silindir birinci zamanı yaparken ikinci silindir dördüncü, üçüncü silindir ikinci, dördüncü silindir üçüncü zamanları yaptıkları için) daimî iş sağlamış olur. Silindirlerin ilk üç zamanında motorun yalnız başına harekete getirilmesi imkansızdır. Evvelce bu iş için hareket kolu, daha sonra tazyikli hava kullanılmıştır. Şimdi bu iş elektrik motörü (marş motörü) aracıyla yapılmaktadır,

Menopozun tanımı

Menopoz, kelime anlamı olarak son adet kanamasına verilen isimdir. Ortalama 45-55 yaşları arasında , düzensiz adet kanamaları ile başlayan ve adetin tamamen kesilmesiyle sona eren kadın hayatındaki doğal bir dönemdir.

Günümüzde gelişen tıp dünyasının insan hayatı üzerine olumlu etkileri ile kadın ömrü 80’li yaşlara yaklaşmaktadır. Dolayısıyla artan sayıdaki kadın günümüzde, yaşamının yaklaşık üçte birini postmenopoz (menopoz sonrası;adetsiz dönem)’da geçirmektedir.

Bir nazım şekli. Fars edebiyatından gelmedir. Her beytin mısraları kendi aralarında ayrı ayrı kafiyeleşir. Manzumenin bütün beyitleri arasında kafiye birliği aranmadığı için mesnevi şeklinde kafiye sıkıntısı yoktur. Bu özelliği yüzünden mesnevi şekliyle genel olarak uzun manzum hikâyeler, tarihler, öğretici eserler yazılmıştır. Beyitlerin sayısı bir ölçü ile sınırlı değildir, konunun uzunluğuna bağlıdır. Aruzun kısa kalıplarıyla yazılır. Divan şiirinde mesnevi yazan şairlerin ortaklaşa kullandıkları hikâye konularının en ünlüleri Leylâ ve Mecnun, Ferhat ve şirin, Yusuf ve Züleyha v.b. dir. Türk edebiyatının en ünlü mesnevi şekli bütün dünya edebiyatında, ortaklaşa kullanılan bir nazım şeklidir. Manzum hikâyeler ve tiyatro eserleri hep bu şekilde yazılmaktadır.

Bir amacı bildirmek için, kişilerin birbirlerine gönderdikleri yazılar. Bu maksatların çoğu zaman iki kişiyi ilgilendiren bir özel durum taşıması, mektupların en önemli özelliğidir. Bu çeşit mektuplardan başka, sanat, bilim adamlarının mektupları, onların düşünce, duygu ve hayatlarının aydınlanmasına yaradığı ve yaşadıkları devir hakkında bilgi alabilmemizi sağladığı için, önemli vesikalar özeliğini taşırlar.

Hitap edilen kimselere posta ile ve kapalı bir zarf içinde gönderilmeyip gazete ya da dergilerde yayınlanan mektup tarzında yazılmış yazılara açık mektup adı verilir.

XIX. yüzyılın ikinci yarısında Avrupa`da romantik akımın yerini alan bir sanat ve edebiyat akımı. Realizm (gerçekçilik), sanatta insan ve insan toplumlarının hayatını, oluşlarındaki bütün gerçek çizgileriyle ve sebepleriyle görmek ve göstermek anlayışıdır. Bu bakımdan, romantizmin hissî, hayalî ve kişisel taraflarına tamamıyla karşıt bir özellik taşır.

Realist eserlerde hayat olayları dikkatle görülür, oluşlarındaki sosyal sebepler aynı dikkatle araştırılır. Yazarlar, bu olayları, bir romancı olarak değil,bir toplumcu olarak görmek ve göstermek yolunu seçmişlerdir. Olaylar gerçekte olduğu gibi gösterilir, hayatta geçmiş bütün deneylere önem verilir. Başka bir deyimle hayat olaylarına, realist yazar, bir ayna tutma işini üzerine almıştır.

Çeşitli olayları, ihtirasları, karakterleri, baştan geçen şeyleri hayalî olarak ya da gerçeğe uygun bir şekilde anlatan eserlere verilen ad. Roman türü, hayal gücünün yardımından geniş ölçüde faydalanılarak az çok idealleştirilmiş olan olayları anlatan insanlık belgeleridir. Romanın belli başlı konuları arasında din, politika, sosyal ve ekonomik meseleler, kişilerin özel hayatları ihtirasları, aşklar, akıp giden hayat olayları yer alır. Olaylar, ya yazarın ağzından, ya da romanın belli kahramanının ağzından anlatılır. Hikâye ve roman arasında, önemli bir ayrılık yoktur. Hikâyede yer alan özellikler çoğu zaman romanda da yer alır. Yalnız romanlar, çoğu zaman geniş ölçüde yazılmış eserler olduklarından, olayları, kişileri, hareketleri, daha ince ayrıntılılarına kadar incelemek, yazabilmek imkânını vermiş olur.

Tiyatro ve hikâyelerde olduğu gibi romanda da aynı yazma plânı uygulanır: Serim bölümünde olay, olayı yaratan sebepler, kişiler belirtilir. Gelişme bölümünde olayların akışı, kişilerin özellikleri, olayların geçtiği yerler, devir ve çevre belirtilir, entrikalar sıralanır. Çözüm bölümünde olaylar bir noktada toplanır, roman için bir sonuca varılır ve eser biter.Romanlar, konuları bakımından bir çok bölümlere ayrılır: Tarihî romanlar, kişi ve toplum psikolojisini belirten romanlar macera romanları, öğretici romanlar, polis romanları v.b.

Romanlar, Yeniçağ`da meydana gelmiş, eserlerdir. Bunlar, eski destan geleneğinin bir devamı özelliğini taşırlar. Rönesanstan bu yana, özellikle XIX. yüzyılda gittikçe gelişerek edebiyatın en yaygın türlerinden biri olmuştur.

Roman hikâye gibi bizde Tanzimat edebiyatıyla birlikte gelişmeğe başlamıştır. Fakat, asıl teknik gelişmesini ve Batı anlamındaki özelliğini XX. yüzyıl edebiyatımızda kazanmıştır.

En büyük roman yazarları, İspanyol edebiyatında Cervantes (1547-1616); Fransız edebiyatında Balzac (1799-1850), Flaubert (1821-1880), Zola (18840-1902); İngiliz edebiyatında Dickens (1812-1870); Rus edebiyatına Dostoyevski (1822 – 1881), Tolstoy (1882 -1910); Amerikan edebiyatında Steinbeck (1902) Hemingway (1898 – 1961), v.b. dır.

Edebiyatımızda başlıca roman yazarları Halit Ziya Uşaklıgil, Hüseyin Rahmi Gürpınar, Halide Edip Adıvar, Yakup Kadri Karaosmanoğlu, Reşat Nuri Güntekin, Peyami Safa, Orhan Kemal, Yaşar Kemal, ilhan Tarus v.b. dır.