Bir nazım şekli. Fars edebiyatından gelmedir. Her beytin mısraları kendi aralarında ayrı ayrı kafiyeleşir. Manzumenin bütün beyitleri arasında kafiye birliği aranmadığı için mesnevi şeklinde kafiye sıkıntısı yoktur. Bu özelliği yüzünden mesnevi şekliyle genel olarak uzun manzum hikâyeler, tarihler, öğretici eserler yazılmıştır. Beyitlerin sayısı bir ölçü ile sınırlı değildir, konunun uzunluğuna bağlıdır. Aruzun kısa kalıplarıyla yazılır. Divan şiirinde mesnevi yazan şairlerin ortaklaşa kullandıkları hikâye konularının en ünlüleri Leylâ ve Mecnun, Ferhat ve şirin, Yusuf ve Züleyha v.b. dir. Türk edebiyatının en ünlü mesnevi şekli bütün dünya edebiyatında, ortaklaşa kullanılan bir nazım şeklidir. Manzum hikâyeler ve tiyatro eserleri hep bu şekilde yazılmaktadır.